บทที่ 31 ไอ้คนปากเเข็ง

เตมินทร์ถอนมือออกจากไหล่เธอ ก่อนจะเอื้อมไปแตะหน้าผากอีกครั้ง

“เป็นไข้แล้วทำไมไม่บอก”

ทิชายังคงไม่ตอบ

“ทิชา” เขาเรียกซ้ำพร้อมเขย่าไหล่เธออีกครั้ง คราวนี้คนที่ฟุบอยู่ค่อยๆ ขยับตัว ก่อนจะเปิดตาขึ้นอย่างยากลำบาก

“พี่มินทร์” เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ลุกไหวไหม”

ทิชาส่ายหน้า

เตมินทร์ไม่พูดอะไรอีก เขาย่อตัวล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ